Vooraan hem staat een silhouet van 1,5 meter dat hem aankijkt. Het is geen acteur. Het is Max, een prototype van een humanoïde robot van 48 kilogram (01net.com). Hij is in drie maanden gebouwd, in samenwerking met het Chinese robotica-bedrijf Fourier (01net.com). De lucht is zwaar. Het is geen salontafel-gadget. Het is een machine die is ontworpen om kleine objecten te manipuleren met vingers aan vijf vingers (Capmad).

Drie maanden, 48 kg, en een gezicht dat naar je kijkt

De ontwikkelingsnelheid is verbluffend. Meta heeft deze robot niet van nul ontworpen. De hardware is aangepast op basis van de bestaande humanoïde platforms van Fourier (Yahoo Tech). De ingenieurs van Meta hebben tijdens dit proces samengewerkt met hun Chinese collega’s in Shanghai (Capmad). Het resultaat is een machine die 48 kg weegt en die steunt op het robotica-berekeningsplatform NVIDIA Jetson Thor (01net.com). Het is een krachtige brein, maar het lichaam blijft dat van een prototype.

Max heeft een gezicht. Het bevat een gezichtsscherm dat in staat is expressies na te bootsen (Capmad). Dit vermogen om menselijke expressies na te bootsen, creëert een onmiddellijke, bijna ongeruste band. Je praat niet meer met een gereedschap. Je praat met een entiteit die aandacht simuleert. Het is de eerste stap naar een mechanische intimiteit.

De droom: minder karweien, maar geen robot te koop

Waarom bouwt Meta dit? Om mensen te helpen bij dagelijkse huishoudelijke taken (01net.com). De droom is simpel: een robot die opruimt, die schoonmaakt, die ontlast. Maar er zit een val in. Het bedrijf heeft niet de bedoeling om de robots Max en Max 2 aan het grote publiek te verkopen (01net.com). Geen prijs. Geen winkel. Geen levering aan je deur.

Deze robots zijn bestemd voor experimenteel gebruik in particuliere woningen (01net.com). Stel je de scène voor: je woonkamer wordt een laboratorium. Je huishoudrobot is geen consument. Het is een onderwerp van studie. Het leert. Het test. Het faalt. Het slaagt. Maar het is niet van jou. Het behoort toe aan het experiment. En als morgen een werknemer van Meta bij je thuis zou wonen om te observeren hoe Max je afvalbak beheert? De droom van het verdwenen karwei stuit op de realiteit van wetenschappelijke observatie.

De angst: en als zijn AI je huis leert?

Wat het meest verontrustend is, is niet het metaal. Het is de intelligentie. Meta heeft in mei het startupbedrijf Assured Robot Intelligence overgenomen (01net.com). Dit bedrijf is gespecialiseerd in AI-modellen die robots in staat stellen menselijk gedrag te begrijpen en zich eraan aan te passen (01net.com). Max is niet slechts een mechanische hand.

Een tweede prototype, Max 2, is in september 2026 in ontwikkeling gegaan (Capmad). De geplande veranderingen omvatten een herontworpen borststuk, verbeterde handen, een projector en extra sensoren (Capmad). Deze sensoren zijn ontworpen voor omgevingsbegrip en navigatie op trappen (Capmad). Stel je voor: Max 2 klimt de trap van je huis. Het projecteert beelden. Het scant elke hoek. Het leert waar je je sleutels laat liggen. Het weet wanneer je moe bent. Het weet wanneer je alleen bent.

Er is geen publieke lanceringsdatum of productroadmap voor consumenten gemeld voor Max of Max 2 (Yahoo Tech). Het stilte is doordringend. We weten niet wanneer dit zal gebeuren. We weten niet wie wordt gekozen om deze prototypes te huisvesten. Maar de technologie is er. Het gezicht is er. De handen zijn er. De vraag is niet meer "wanneer kan ik deze robot kopen?". De vraag is: "wil ik dat mijn robot naar mij kijkt terwijl hij mijn huis opruimt?"

Misschien is het huishouden morgen geen karwei meer. Maar het zal een toezicht worden. En als de robot die je huis opruimt geen product te koop is, maar een experimenteel prototype in particuliere woningen? De angst zit niet in de machine. Ze zit in de blik die het je toewerpt.