Gedurende de hele winter was de beweging dezelfde: de operator wissen. De robot danste alleen, liep alleen, groette alleen — en de camera zorgde ervoor dat de hand die de draden hield nooit te zien was. Deze week, van 12 tot 18 mei, deed de sector het exact tegenovergestelde, en deed het dat tegelijkertijd aan beide uiteinden van de markt. In Hangzhou heeft Unitree een machine gebouwd waarvan het verkoopargument is dat een mens erin zit. In Beieren heeft een contract dat is getekend tussen Humanoid en Schaeffler in zwart op wit vastgelegd dat de mens in de lus zou blijven. In Seoel hebben vier robots in een monnensgewaad een optocht geopend zonder iets anders te produceren dan een beeld. Drie scènes, één beweging: de mens klimt weer in de robot, en wordt verkocht als een functionaliteit.

Een cockpit in de borst

Op 12 mei onthult Unitree de GD01. De specificatie lijkt op een vlucht voorwaarts: ongeveer 2,7 tot 2,8 meter hoog in tweepootstand en bijna 500 kilo, inclusief piloot, voor een startprijs van 3,9 miljoen yuan, wat ongeveer 650 000 dollar is, die kan worden aangepast naargelang de te verwachten optimalisaties. Maar het detail dat ertoe doet, zit niet in de cijfers. Het zit in de borst: de GD01 integreert een open cockpit die een menselijke piloot in staat stelt handmatig de besturing over te nemen, waarbij de autonome modus een optie onder andere wordt en niet andersom.

De officiële demonstratie zegt het zonder omfloeris. In de presentatievideo vernietigt de machine een bakstenen muur met één slag van de mechanische arm — en het is CEO Wang Xingxing die zelf de sequentie bestuurt. De directeur start geen programma: hij bindt zich vast in de zitplaats. Waar autonomie erin bestond om een robot te tonen die het zelf regelt, bestaat het spektakel nu om een man aan het stuur te tonen. De omkering is totaal, en wordt erkend.

Wederom humanoïde, noch exoskelet: een zitplaats die wordt gefactureerd

De positionering die Unitree heeft gekozen, moet serieus worden genomen. De fabrikant verkoopt de GD01 niet als nog een humanoïde: hij beschrijft hem als een burgerlijk vervoermiddel, gericht op culturele toerisme, reddingsoperaties in moeilijk terrein en risicovolle industriële omgevingen. De machine wordt niet langer gepresenteerd als een intelligentie die in onze plaats handelt, maar als een voertuig dat onze kracht vermenigvoudigt. Deze verschuiving is niet onbeduidend: men factureert niet langer een autonomie die men niet continu kan filmen, men factureert een zitplaats en de kracht die deze bestuurt.

Dit is minder een technische teruggang dan een marktbelijdenis. Wanneer autonomie zich niet laat in scène zetten, maakt men de mens zichtbaar en verkoopt men hem de plek. De GD01 keert zo het hele verhaal van de afgelopen zes maanden om: na de operator achter de choreografie te hebben verborgen, wordt hij het centrale argument, en wordt zijn zitplaats het product.

De operator staat in het contract

Dezelfde beweging doorkruist de meest serieuze overeenkomst van de week, aan de andere kant van het spectrum. Op 13 mei hebben het Britse bedrijf Humanoid en de Duitse toeleverancier Schaeffler een bindende overeenkomst getekend voor de gefaseerde implementatie en levering van humanoïde robots in de fabriek. Geen sprake van een demonstratie: een industriële verplichting, met gespecificeerde drempels. En het zijn precies deze cijfers die onthullen waar de belofte van autonomie echt staat.

Het contract stelt voor de HMND 01 een autonomieniveau van 95 % in fase 1, verhoogd naar 99 % met het terugvalssysteem, voor een einddoel hoger dan 99,5 %. Omgekeerd gelezen, zegt dit schema het belangrijkste: het "terugvalssysteem" is de menselijke interventie, en het contract budgetteert deze expliciet. De machine mag nooit zonder de mens — ze moet er steeds minder van nodig hebben, zonder ooit nul te bereiken. Autonomie stopt met het zijn van een verworvenheid die wordt aangekondigd; het wordt een asymptoot die wordt benaderd. "99,5 % en daarboven": de formulering is sprekend, omdat het stopt vlak voor het enige cijfer dat zou tellen, 100.

Deze voorzichtige mechanisering steunt op een zware partner. Parallel aan de overeenkomst met Schaeffler heeft Humanoid een partnerschap gesloten met Bosch, die contractfabrikant wordt voor de Europese markt, na een proof of concept voor pakketverwerking in maart 2026. De automobielen toeleverancier neemt de industrialisatie op zich waar de opkomende robotbedrijven moeite mee hebben — maar zelfs ondersteund door dit productievolume, weigert de overeenkomst de laatste halve punt toe te beloven. Het menselijke aandeel blijft in de offerte geschreven.

In Seoel werkt de robot niet: hij gaat voor

De derde acte is puur symbolisch, en dat maakt het opvallend. Op 16 mei hebben vier humanoïde robots gekleed in traditionele Boeddhistische gewaden deelgenomen aan de defilé van het Lantaarnfeest van de Lotus, de Yeondeunghoe, in Seoel. Hier geen taak, geen nuttige lading, geen autonomiedrempel: de machine wordt opgeroepen voor wat het vertegenwoordigt, niet voor wat het verricht.

En de plek die men aan hem toewijst, zegt alles. De vier robots hebben ongeveer veertig minuten voorop de optocht gelopen, van het Heunginjimun-poort tot het Tapgol-park, terwijl ze de toeschouwers groetten met samengevoegde handen. De robot vervangt de mens niet: hij loopt voor hem. Hij is niet de arbeider van de processie, hij is er de icoon. Ook hier wordt de mens niet uit het beeld gewist — hij is de menigte aan wie men zich richt, de optocht die men voorafgaat, de ontvanger van de groet.

Het ontbrekende aandeel

Afzonderlijk genomen, voeden deze drie feiten drie ongerelateerde gesprekken: een extravagante mecha, een fabriekscontract, een religieuze nieuwsgierigheid. Gekruist, schetsen ze één motief, dat niemand in één trek heeft gelezen. In de cockpit van de GD01, in de terugvalclausule van Schaeffler, voorop de optocht van Seoel, komt de mens die de winter door achter de choreografie was verborgen, opvallend terug in het centrum — fysiek, contractueel, symbolisch.

De rode draad van het hele spektakel, sinds december, was een enkele belofte: de robot doet het zonder de mens. Deze week heeft deze belofte zich openlijk teruggetrokken. Het wordt niet langer verkocht als een volbrachte daad, maar als een limiet die niet wordt bereikt. Onder het folklore van de mecha en de plechtigheid van de defilé, is de enige harde meting van de week diegene die het meest ambitieuze contract weigert te wissen: de 5 %, dan de halve punt menselijke interventie die niemand tot nul belooft. Dit is het ontbrekende aandeel — en het is nu dit dat wordt verkocht.