De hele winter lang was de gebaar hetzelfde: de operator uitwissen. De robot danste alleen, liep alleen, groette alleen — en de camera zorgde er zorgvuldig voor nooit de hand te tonen die de draden hield. Deze week, van 12 tot 18 mei, deed de sector het exacte tegenovergestelde, en dat deed ze aan beide uiteinden van de markt tegelijk. In Hangzhou bouwde Unitree een machine waarvan het verkoopargument is dat een mens erin gaat zitten. In Beieren schreef een contract tussen Humanoid en Schaeffler zwart op wit dat de mens in de cyclus zou blijven. In Seoel openden vier robots in monnikspij een optocht zonder iets anders te produceren dan een beeld. Drie scènes, één beweging: de mens klimt terug in de robot, en dat wordt verkocht als een functie.

Een cockpit in het borststuk

Op 12 mei onthulde Unitree de GD01. De technische fiche lijkt een vlucht vooruit: ongeveer 2,7 tot 2,8 meter hoog in bipede modus en bijna 500 kilo, inclusief piloot, voor een startprijs van 3,9 miljoen yuan, oftewel ongeveer 650.000 dollar, die naar verwachting zal worden aangepast op basis van toekomstige optimalisaties. Maar het belangrijke detail staat niet in de cijfers. Het staat in het borststuk: de GD01 integreert een open cockpit waarmee een menselijke piloot de handmatige besturing overneemt, waarbij de autonome modus een optie wordt onder andere, en niet andersom.

De officiële demonstratie zegt het zonder omhaal. In de presentatievideo vernietigt de machine met één slag van een mechanische arm een bakstenen muur — en het is CEO Wang Xingxing die de scène zelf bestuurt. De baas start geen programma: hij riemdt zich vast in de stoel. Waar autonomie er vroeger toe diende een robot te tonen die het alleen redt, bestaat het spektakel nu uit het tonen van een mens aan het stuur. De omkering is totaal, en ze is bewust gekozen.

Ni humanoïde, ni exosquelette : un siège qu'on facture

Je moet de positie die Unitree heeft gekozen serieus nemen. De fabrikant verkoopt de GD01 niet als nog een humanoïde: hij beschrijft hem als een burgerlijk transportmiddel, gericht op cultureel toerisme, reddings- en hulpoperaties in moeilijk terrein, en risicovolle industriële omgevingen. De machine wordt niet langer gepresenteerd als een intelligentie die voor ons handelt, maar als een voertuig dat onze kracht verdubbelt. Deze verschuiving is niet onbelangrijk: we factureren geen autonomie die we niet continu kunnen filmen, we factureren een stoel en de kracht die hij bestuurt.

Dit is minder een technische regressie dan een marktconcessie. Wanneer autonomie zich niet laat in scène zetten, maakt men de mens zichtbaar en verkoopt men hem de plaats. De GD01 draait zo het verhaal van de afgelopen zes maanden om: na de operator achter de choreografie te hebben verborgen, maken we hem tot het centrale argument, en wordt zijn stoel het product.

L'opérateur écrit dans le contrat

Hetzelfde movement doorkruist de serieusste overeenkomst van de week, aan het andere uiteinde van het spectrum. Op 13 mei ondertekenden het Britse bedrijf Humanoid en de Duitse leverancier Schaeffler een bindende overeenkomst voor de gefaseerde implementatie en levering van humanoïde robots in fabrieken. Geen demonstratie: een industriële verplichting, met genummerde drempels. En juist deze cijfers verraden waar de belofte van autonomie werkelijk staat.

Het contract stelt voor de HMND 01 een autonomiepercentage van 95 % in fase 1, oplopend tot 99 % met het terugvalssysteem, voor een einddoel van meer dan 99,5 %. Omgelezen zegt deze tabel het essentiële: het « terugvalssysteem » is de menselijke interventie, en het contract begroot deze expliciet. De machine wordt nooit geacht zonder de mens te kunnen; hij moet steeds minder van hem nodig hebben, maar nooit nul bereiken. Autonomie ophoudt een feit te zijn dat wordt aangekondigd; het wordt een asymptote die we benaderen. « 99,5 % en meer »: de formule is veelzeggend, omdat hij stopt net voordat het enige cijfer dat telt, 100.

Deze voorzichtige mechanisering leunt op een zware partner. Parallel aan de Schaeffler-overeenkomst heeft Humanoid een partnerschap gesloten met Bosch, dat contractfabrikant wordt voor de Europese markt, na een proof of concept voor pakketbehandeling in maart 2026. De autofabrikant neemt de industrialisatie voor rekening van de jonge robotbedrijven die moeite hebben dit te bereiken — maar zelfs gesteund door deze productiemacht weigert de overeenkomst het laatste halve punt te beloven. Het fractie mens blijft in de offerte geschreven.

À Séoul, le robot ne travaille pas : il précède

Het derde bedrijf is puur symbolisch, en dat maakt het zo opvallend. Op 16 mei namen vier humanoïde robots gekleed in traditionele boeddhistische gewaden deel aan de optocht van het Lotus Lantern Festival, het Yeondeunghoe, in Seoel. Hier geen taak, geen nuttige lading, geen autonomie drempel: de machine wordt opgeroepen voor wat hij representeert, niet voor wat hij presteert.

En de plaats die hem wordt toegewezen zegt alles. De vier robots liepen ongeveer veertig minuten aan het hoofd van de optocht, van de Heunginjimun-poort tot het Tapgol-park, en begroetten toeschouwers met handen in gebedspositie. De robot vervangt de mens niet: hij loopt voor hem uit. Hij is niet de arbeider van de processie, hij is de icoon ervan. Ook hier wordt de mens niet uit het beeld gewist — hij is de menigte aan wie wordt gericht, de optocht die wordt voorafgegaan, de ontvanger van de groet.

La fraction qui manque

Elk afzonderlijk voeden deze drie feiten drie ongerelateerde gesprekken: een extravagante mecha, een fabriekscontract, een religieuze curiositeit. In elkaar gezet tekenen ze één patroon, dat niemand in één keer heeft gelezen. In de cockpit van de GD01, in de terugvalclausule van Schaeffler, aan het hoofd van de optocht in Seoel, keert de mens die de hele winter werd gepoogd te verbergen achter de choreografie opzettelijk terug naar het centrum — fysiek, contractueel, symbolisch.

De rode draad van het hele spektakel, sinds december, was een unieke belofte: de robot komt zonder de mens uit. Deze week is deze belofte openlijk teruggetrokken. Hij wordt niet langer verkocht als een feit, maar als een limiet die we niet bereiken. Onder de folklore van de mecha en de plechtigheid van de optocht is de enige harde metriek van de week die welke het meest ambitieuze contract weigert uit te wissen: de 5 %, dan het halve punt menselijke interventie dat niemand tot nul belooft. Het is de fractie die ontbreekt — en het is deze die we nu verkopen.