Het licht is wit, steriel. Het geluid is regelmatig, bijna hypnotiserend. In een fabriek voor elektrische auto’s zijn mechanische armen in beweging. Geen gebogen rug, geen trillende hand. Xiaomi-humanoïde robots verzorgen een volledige post. Ze sorteren centrale console-kappen.

Acht uur, één taak, maar de stilte van de cijfers

De ritme is hoog. Hij voert uit. Maar achter deze visuele prestatie blijft een vraag hangen. Xiaomi geeft geen specificaties over het aantal gesorteerde onderdelen, het succespercentage over deze acht uur, noch het aantal benodigde menselijke ingrepen (Electrek, Martin Cid Magazine, ZDNET). We weten niet hoeveel keer de robot bijna faalde. We weten niet hoeveel keer een mens de vlag moest overnemen. De stilte van de cijfers is doordrenkend voor een arbeider die de prijs van elke fout kent.

Toch gaat de machine door. Volgens Xiaomi detecteren en corrigeren de robots zelfstandig anomalieën en communiceren ze met het stelsysteem van de productielijn (Electrek, Martin Cid Magazine, ZDNET). Het is een sterke bewering. Het suggereert een echte autonomie, een capaciteit om zich zelf te herstellen zonder de ploegleider te roepen. Maar is dat genoeg om een mens te vervangen? In een fabriek is een fout niet alleen technisch. Het is menselijk. Het is onvoorspelbaar. De robot volgt een code. En als de code faalt, wat gebeurt er dan?

De stille vooruitgang naar totale automatisering

Dit is geen geïsoleerde prestatie. Het is een traject. In maart werd een humanoïde toegewezen aan de installatie van zelftappende moeren in de fabriek van Peking en bereikte hij 90,2 % succes in drie uur (Electrek, Martin Cid Magazine, ZDNET). Het ritme van de doelcyclus voor deze post is vastgesteld op 76 seconden (Electrek, Martin Cid Magazine, ZDNET). Het is snel. Het is precies. Het is koud. Vervolgens, in juli, kondigde Xiaomi 98 % succes aan en de toevoeging van twee moeilijkere posten, waaronder het sorteren van zij-kappen (Electrek, Martin Cid Magazine, ZDNET). De curve stijgt. De taken worden complexer. De robots passen zich aan. En de mensen?

Lei Jun, de CEO van Xiaomi, gaf in december aan massaal humanoïden te willen inzetten in de fabrieken van de groep binnen vijf jaar (Electrek, ZDNET). Vijf jaar. Dat is niet ver. Het is de tijd van een carrière. Het is de tijd die je nog hebt om je beroep te heroverwegen. Als je werk bestaat uit assembleren, sorteren of controleren van herhalende onderdelen, dan ben je in het vizier. De robot klaagt niet. Hij vraagt geen promotie. Hij gaat niet op vakantie.

En wat als de robot je woonkamer binnenkomt?

We stellen ons de fabriek vaak voor als een gesloten wereld, gescheiden van ons dagelijks leven. Maar de grens vervaagt. Het open source AI-model Xiaomi-Robotics-1, getraind op 100 000 uur echte robotdata, wordt getest in appartementen van werknemers (Electrek, ZDNET). Ja, in appartementen. Niet in sterile laboratoria. In echte levens. In ruimtes waar men slaapt, kookt en kinderen opvoedt.

In deze appartementen voerde het model Xiaomi-Robotics-1 meer dan 50 taken uit in 30 minuten in drie kamers (Electrek, ZDNET). Vijftig taken. In een half uur. Stel je voor. Je komt moe thuis van je werk. De robot heeft al opgeruimd, schoon gemaakt, klaargezet. Hij heeft gedaan wat je geen kracht meer had om te doen. Is het een bevrijding? Of is het een inbreuk? Als de robot 50 taken in 30 minuten kan uitvoeren, wat blijft er dan voor jou over? Wordt je vrije tijd de enige ruimte waar je echt bestaat?

De technologie vraagt geen toestemming. Het dringt zich op. Het leert. Het corrigeert. Het voert na elkaar uit. In de fabriek houdt het acht uur vol. In je woonkamer voert het 50 taken na elkaar uit. En wat als het morgen om de rest vraagt? En wat als je op een ochtend besefte dat je waarde niet meer ligt in wat je doet, maar in wat je niet kunt delegeren?