De scène ging de ronde van de nieuwsfeeds: tijdens de openingsceremonie van de Global Developer Conference on Embodied AI (GDPS) 2025, op 13 december in Shanghai, voerde de humanoïde robot G1 van Unitree, gekleed in een witte Tai-Chi-outfit, een reeks bewegingen uit — startpositie, Wild Horse Parts Mane, White Crane Spreads Wings — naast menselijke vechtkunstenaars, aldus Yicai Global. Enkele ogenblikken daarvoor simuleerde de Lingxi X2 van AgiBot (Zhiyuan), verkleed als leeuw, een leeuwendansgroep door op palen met kersbloesem te lopen in het ritme van de trommels. En voor het eerst stonden twee fabrikanten, die als directe rivalen worden gepresenteerd, samen op het podium voor hun aller eerste gezamenlijke humanoïde prestatie, zoals DigiTimes opmerkte.

De spontane interpretatie was overal hetzelfde: hier is het overtuigende bewijs van de intelligentie van Chinese humanoïden. Precies hier vertroebelt de folklore het beeld. Want de top die het spektakel orchestreert, verkoopt in dezelfde beweging wat het verklaart.

De choreografie is geen prestatie, het is een productfiche

Tijdens dezelfde GDPS lanceerde Unitree zijn platform voor ontwikkelaars. Volgens Interesting Engineering maakt dit platform het mogelijk om de humanoïde robots op afstand te besturen vanaf een smartphone, waarbij de camera van de telefoon wordt gebruikt om de bewegingen te sturen. Hetzelfde medium meldt dat het vooraf geladen actieroutines bevat: vechtkunsten, een The Twist-dans en balletsequenties.

Met andere woorden, de Tai-Chi die wordt gepresenteerd als een demonstratie van autonomie komt exact overeen met wat Unitree verkoopt: gescripte playback en/of teleoperatie, gepresenteerd in een witte outfit. De goede vraag is dus niet 'kunnen robots Tai-Chi?', maar: bewijst de choreografie iets dat een vooraf geladen routine niet zou kunnen produceren? Een humanoïde een reeks vechtkunstposities laten uitvoeren is het gebruik dat de fabrikant zelf in de verf zet in zijn appstore. Het spektakel bewijst geen intelligentie; het bewijst dat het product doet waarvoor het wordt verkocht.

Twee 'rivalen' op het podium, één en hetzelfde staatscalendrier

Er blijft te begrijpen waarom twee concurrenten deze specifieke top kiezen voor hun eerste gezamenlijke verschijning. De aanwijzing zit in het programma. De eerste gezamenlijke podiumoptredens van AgiBot en Unitree vallen op dezelfde dag dat Shanghai, tijdens de GDPS, de start van de bouw van de Zhangjiang AI Innovation Town aankondigt, volgens Futunn.

De timing is niet toevallig. Volgens Yicai Global streeft de stad ernaar om het hart van haar geïncarneerde AI-industrie te laten groeien naar meer dan 50 miljard yuan tegen 2027. Vanuit dit perspectief vervaagt de 'rivaliteit' tussen de twee merken ten gunste van een ander beeld: dat van een nationale sector die wordt gepresenteerd. Concurrentie wordt decor; de foto van de twee kampioenen naast elkaar dient een narratief van beleidsvoering, afgestemd op een eerste steen en een budgetdoel.

Echt leiderschap wordt niet gedanst, het wordt geteld

Als men een hard bewijs zoekt voor de Chinese vooruitgang, dan zit het niet in de dans, maar in de volumes. Volgens het onderzoeksbureau Omdia, overgenomen door Fox News, domineerde AgiBot de wereldwijde leveringen van humanoïden in 2025 met 5 168 eenheden van in totaal ongeveer 13 000 die dat jaar wereldwijd werden verzonden. Het is deze meting, en niet een witte kraanvogelpositie, die iets concreets zegt over de industriële machtsverhoudingen.

Het contrast vat de hele kloof samen tussen de presentatie en de capaciteit. Een leveringscijfer meet een industrie die produceert en afzet; een choreografie meet vooral de kwaliteit van een vooraf geladen routine en een scenografische montage. Beide kunnen coexisteren, maar ze zeggen niet hetzelfde — en alleen de tweede werd geprojecteerd onder de trommels.

Wat nog onbewezen blijft

De GDPS huisde ook een wedstrijd die robots moest evalueren op taken in industriële assemblage, noodsituaties en huishoudelijke diensten. Zolang de werkelijke succespercentages van deze proeven niet zijn gepubliceerd, is er niets dat een autonome capaciteit kan onderscheiden van een gescripte of telegestuurde demonstratie — precies de methode die het platform van Unitree banal maakt.

Culturele folklore is dus niet het onderwerp: het is een scherm. Achter de Tai-Chi en de leeuwendans speelt zich een narratief van industrie en beleidsvoering af, waarin de autonomie van humanoïden een belofte blijft die moet worden geverifieerd. Het echte nieuws uit Shanghai was niet dat robots kunnen dansen. Het was dat een staat wist om het narratief te laten dansen.