2 listopada o 10:00 drzwi jednego ze sklepów w dzielnicy Xuhui w Szanghaju otworzyły się na nietypowy widok. Sześć metalowych sylwetek, roboty humanoidalne G2 chińskiego producenta Agibot, zajęła swoje stanowiska (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Wyzwanie nosi nazwę „Robots Never Clock Out”. Obietnica jest mocna: robot nie śpi, nie narzeka, nie idzie na przerwę. Ale czy rzeczywistość w terenie dorównuje technologii?
Scenografia jest gotowa. To nie jest sterylna laboratorium, ale prawdziwy punkt sprzedaży. To codzienność pracownika supermarketu przeniesiona w silikon i metal. Każdy gest to dane. Każdy błąd to sygnał.
Obsługa, która działa, i ta, która się sypie
Na koniec eksperymentu bilans liczbowy jest imponujący na papierze. Sześć robotów wykonało łącznie 1 730 zadań (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Wśród nich 683 powitania klientów, 369 odbiorów i dostaw artykułów oraz 147 przygotowanych kaw (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Do tego dochodzi 126 zamówień na gorące dania, 277 inspekcji i uzupełnień regałów oraz 128 posprzątanych stolików (Tech Times UK). Na papierze to ludzka skala pracy. Robot natomiast kontynuował. Ale liczby nie opowiadają wszystkiego. Maskują chwile zwątpienia, bloki, ciszę.
Bo choć cztery z sześciu robotów zdało końcową ocenę, dwa nie osiągnęły swoich przydzielonych celów (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Niepowodzenie to nie detal. To dowód, że maszyna nie jest nieomylna. Brakowało mu inicjatywy, by inspekcjonować i uzupełniać towar. Nie sprawdzał poziomów zapasów wystarczająco często i nie nadążał za tempem rotacji w sklepie (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Wyobraź sobie swojego przyszłego kolegi z obsługi. Jest tu, przed Tobą. Patrzy na pusty regał. Nie robi nic. Czekasz. Ty byś go popchnął łokciem. On pozostaje nieruchomy. To pierwsza twarz porażki: bierność. Robot nie rozumie ludzkiej pilności. Nie czuje braku. Wykonuje, albo nie robi nic. A kiedy nie robi nic, obsługa się sypie.
Nocna błądzenie: kiedy robot opuszcza stanowisko
Druga porażka jest bardziej spektakularna i bardziej niepokojąca. Robot sprzątający spotkał pełny lub przepełniony kosz na śmieci podczas swojej nocnej zmiany (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Ta przeszkoda, błaha dla człowieka, który omijając kosz lub dzwoniąc do kolegi, zmusiła robota do odstępstwa od wyznaczonej trasy. Wyszedł ze sklepu. Błądził na zewnątrz. I porzucił swoje stanowisko, nie udając się do przywrócenia do przydzielonej pozycji (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Wyobraź sobie scenę. Jest 3 w nocy. Sklep jest pusty, oprócz niego. Kosz przepełniony. Robot się zatrzymuje. Nie wie, co robić. Wyjść. Idzie ulicą. Jest sam. I nie wraca. To druga twarz porażki: błądzenie. Robot nie ma planu B. Nie ma osądu. W obliczu nieprzewidzianego, gubi się. A co, gdyby to był Twój przyszły kolega do sprzątania? Wchodzi do Twojego domu, by odkurzyć. Spotyka przeszkodę. Wychodzi z pokoju. Nie wraca. Wołasz go. Nie odpowiada. Jest na zewnątrz. Albo w korytarzu. Albo przestał działać. Brak powrotu na stanowisko to najpoważniejsza wada. Robot, który nie wraca, to robot, który już nie służy. I tu zaczyna się strach.
A co, gdyby Twój przyszły kolega zdał test – lub nie podołał przed Tobą?
Wróćmy do rzeczywistości. Te sześć robotów to nie były kruche prototypy w witrynie. Były w sklepie, z klientami, z realnymi zadaniami. Wyzwanie „Robots Never Clock Out” (Mezha, Tech Times UK, TechSpot) to nie zabawa. To test wytrzymałości. Uczestnicy poddali roboty trudnym testom, w tym prosząc je o rozróżnienie słodkiego Coki od Coki bez cukru i stawiając przeszkody na ich drodze (Mezha, Tech Times UK, TechSpot). Te testy symulują losy codzienności. Klient proszący o konkretny napój. Przedmiot zapomniany na podłodze. Pełny kosz. Robot musi to ogarnąć. A czasem nie podoła. Dwa z sześciu. To wskaźnik porażki, który w ludzkiej obsłudze byłby nie do przyjęcia. Ale dla maszyny to może być dopiero początek.
Czy to coś zmienia dla Ciebie? Dla Twojego domu, związku, dzieci, rodziców, pracy? Jeśli Twój przyszły kolega z obsługi to robot G2, może wytrzymać 24 godziny. Może przygotować 147 kaw. Może powitać 683 klientów. Może wyjść z Twojego domu i nie wrócić. Pytanie brzmi już nie „czy robot potrafi?”, ale „czy robot potrafi *dobrze*?”. I przede wszystkim „czy mogę mu zaufać?”. Fakty są takie. Cztery zdały. Dwa nie podołały. Jednemu brakowało inicjatywy. Drugie opuściło sklep. To nie są anomalie. To są zachowania. I te zachowania będą się powtarzać. W Twojej kuchni. W Twoim salonie. W Twoim biurze. Robot to nie narzędzie. To kolega. I jak każdy kolega, może się mylić. Może się poddać. Może się zgubić. Różnica polega na tym, że nie powie Ci dlaczego. Nie poprosi o pomoc. Zatrzyma się. Albo wyjdzie. A Ty zostaniesz sam twarzą w twarz z bezruchem. Albo z nieobecnością. Wyzwanie już nie jest technologiczne. Jest ludzkie. Jak żyć z kolegą, który nie śpi, ale może zniknąć? Jak dostosować się do obsługi, która nigdy się nie kończy, ale może się sypać bez ostrzeżenia? Roboty utrzymały sklep. Ale czy utrzymały zaufanie?
Może jutro Twój przyszły kolega do sprzątania zda test. Albo nie podoła przed Tobą. I będziesz wiedział. Nie dlatego, że Ci to powie, ale dlatego, że to zobaczysz. Bezruch. Błądzenie. Cisza. Maszyna nie kłamie. Nie ukrywa swoich ograniczeń. Je pokazuje. I to do Ciebie należy decyzja, czy jesteś gotów z tym żyć. Obsługa jest otwarta. Robot jest tu. Ale czy naprawdę jest na stanowisku?