De deur van restaurant The Sicilian gaat open. De warme lucht van Karachi dringt binnen, geladen met de geur van de straat en het frituurvet. Maar vanavond ligt de aandacht niet op de tafel. Ze ligt op Robia. Een wit, bol hoofd, een donkere vizier, een zwarte dupatta gedrapeerd over de schouders (Bourse Direct). Ze beweegt met een vreemde soepelheid, te kalm voor een machine, te mechanisch voor een mens. Ze zet het dienblad neer. Een pizza. De kaas loopt er nog uit. (Bourse Direct)

Je raakt haar niet aan. Je praat niet tegen haar. Je kijkt. Het is de eerste keer dat dit hier gebeurt. Hellen, een medewerker van het restaurant, bevestigt dit: het is de eerste keer dat mensen in de regio een robot zien (BFM Business). De klanten komen niet meer alleen om te eten. Ze komen om te kijken. Sommigen crossen de hele stad Karachi, alleen om dit duo van witte silhouetten te observeren dat tussen de tafels loopt (BFM Business). De bezocht is volgens het personeel sterk gestegen (BFM Business). Het spektakel is de hoofdattractie geworden. Maar achter dit spektakel zit een keuken. En in die keuken zit een man die alles heeft gebouwd.

Het laboratorium in het hart van de stad

Syed Osama Aziz is geen chef. Het is een ingenieur. Hij heeft restaurant The Sicilian opgericht, maar hij heeft ook Cobot opgericht, zijn robotica-bedrijf (BFM Business). Hij heeft deze twee humanoïden ontworpen. Niet door een kit te kopen. Niet door een plan te volgen. Hij ontwierp de geïntegreerde schakelingen. Hij programmeerde de robots. Dit alles in zijn eigen laboratorium (BFM Business). Deze werkplaats is gelegen in Multan, in de provincie Pendjab, in het midden van Pakistan (BFM Business). Multan is geen stad van high-tech. Het is een stad van aarde en traditie. En daar worden de bedieners van de toekomst geboren.

De fabricatie is een mengsel van lokaal en geïmporteerd. Syed Osama Aziz gebruikt voornamelijk lokaal vervaardigde onderdelen. De benodigde materialen zijn moeilijk te vinden. Je moet zoeken, onderhandelen, wachten. Elke robot is een assemblage van beperkingen. Geen luxe. Noodzaak. En toch is het resultaat er. Ahmer Zameer, een klant, zag Robia zich aan hem voorstellen. Ze sprak. Ze gaf het menu. Geen menselijke stem, maar een heldere stem. Een stem die niet moe wordt. Een stem die niet oordeelt.

Het dienblad dat je zelf moet pakken

Er is een limiet. Een rode lijn die de technologie nog niet overschrijdt. Robia brengt het dienblad. Ze zet het voor je neer. Maar ze serveert je niet. Nog niet. Je moet het gerecht zelf oppakken. Of wachten op hulp van een menselijke medewerker (BFM Business). Het is een essentiële nuance. De robot is een drager. Geen bediener in de volledige zin. Er ontbreekt een gebaar. Het gebaar van de hand die je het bord aanreikt. Het gebaar van nabijheid. Voorlopig ben jij degene die pakt. Jij breekt de stilte. Jij creëert de band.

Deze terughoudendheid is misschien voorzichtigheid. Of een stap. De robots zijn niet autonoom in de zin dat ze de hele sociale interactie zouden beheren. Ze zijn er om te bedienen, ja. Maar ze blijven onder toezicht. Het menselijke personeel is altijd aanwezig. Het is het vangnet. Als de robot aarzelt, als de klant iets complexes vraagt, dan is het de mens die ingrijpt. De robot is een hulpmiddel. Een zeer verfijnd, zeer zichtbaar, indrukwekkend hulpmiddel. Maar een hulpmiddel. En hulpmiddelen gebruiken we. We vertrouwen ze nog niet ons leven toe. Niet helemaal.

En als ze jou zou onthouden?

Stel je voor. Je komt terug naar The Sicilian. Je komt binnen. De deur gaat open. Robia is er. Ze ziet je. Niet alleen een gezicht. Ze herkent je. Ze weet dat je Ahmer Zameer bent. Ze weet dat je vorige week een pizza margherita hebt gegeten. Ze weet dat je geen olijven lust. Ze weet dat je altijd een soda neemt. En als ze morgen niet meer vraagt wat je wilt? En als ze gewoon zou zeggen: « Komt uw pizza? »

Syed Osama Aziz plant om functies voor camerabewerking en beeld toe te voegen. Het doel is duidelijk: de robots in staat stellen om klanten te herkennen en hun eerdere bestellingen te onthouden (Bourse Direct). Het is geen sciencefiction meer. Het is een project. Het is een ontwikkeling. De camera zal geen koud oog zijn. Het zal een geheugen zijn. Een geheugen dat je niet vergeet. Een geheugen dat je respecteert. Omdat het weet wat je liefhebt. Omdat het weet wat je vermijdt. Omdat het weet wie je bent.

De Amerikaanse investeringsbank Morgan Stanley verwacht dat de wereld in 2050 meer dan een miljard humanoïde robots zal tellen (BFM Business). Een miljard. Dit getal is immens. Het is duizelig. Maar het is niet abstract. Het is er, in de zaal van The Sicilian. Het is in het witte hoofd van Robia. Het is in de geïntegreerde schakeling die in Multan is ontworpen. Een miljard robots betekent een miljard geheugens. Een miljard bedieners die weten. Een miljard blikken die je volgen. Niet om je te bewaken. Om je te bedienen. Om je te kennen.

En als je bediener je naam zou weten? En als je restaurant je gewoontes zou kennen? En als je huis een robot zou hebben die weet wanneer je thuiskomt, wat je eet, wat je vermijdt? De grens tussen hulpmiddel en vriend wordt vage. De grens tussen dienstverlening en kennis wordt doorlaatbaar. Je eet niet meer alleen. Je eet met een entiteit die je kent. Die je verwacht. Die je herkent.

De pizza is er. De kaas loopt. Robia trekt zich terug. Ze wacht. Ze praat nog niet over jou. Maar ze kijkt. En in haar donkere blik, achter de vizier, is er iets dat lijkt op aandacht. Geen liefde. Nog niet. Maar aandacht. En aandacht is het begin van alles. Het is het begin van de relatie. Het is het begin van een gedeeld leven. Zelfs als, voorlopig, jij het gerecht pakt. Zelfs als, voorlopig, jij de stilte breekt. Morgen, misschien, zal het haar zijn. Morgen, misschien, zal ze het weten. En jij, ben je er klaar voor?