Drzwi restauracji The Sicilian się otwierają. Gorące powietrze Karaczi wdziera się do środka, nasycone zapachem ulicy i smażenia. Ale dziś wieczorem uwaga nie skupia się na stole. Skupia się na Robii. Biała, sferyczna głowa, ciemny wizjer, czarny dupatta drapejowany na ramionach (Bourse Direct). Porusza się z dziwną płynnością, zbyt spokojnie jak na maszynę, zbyt mechanicznie jak na człowieka. Kładzie podнос. Pizze. Ser jeszcze się ciągnie. (Bourse Direct)

Nie dotykasz jej. Nie rozmawiasz z nią. Patrzysz. To pierwszy raz, gdy coś takiego dzieje się tutaj. Hellen, pracownica restauracji, potwierdza: to pierwszy raz, gdy ludzie widzą robota w tym regionie (BFM Business). Klienci przychodzą już nie tylko, by jeść. Przychodzą, by zobaczyć. Niektórzy przekraczają całą dzielnicę Karaczi, tylko by obserwować ten duet białych sylwetek poruszających się między stolikami (BFM Business). Frekwencja wyraźnie wzrosła, według personelu (BFM Business). Widowisko stało się główną atrakcją. Ale za tym widowiskiem jest kuchnia. A w tej kuchni jest mężczyzna, który wszystko zbudował.

Laboratorium w sercu miasta

Syed Osama Aziz nie jest szefem kuchni. Jest inżynierem. Założył restaurację The Sicilian, ale założył też Cobot, swoją firmę robotyczną (BFM Business). To on zaprojektował te dwa humanoidy. Nie kupując zestawu. Nie following planu. Zaprojektował płytki drukowane. Zaprogramował roboty. Wszystko to w swoim własnym laboratorium (BFM Business). Ten warsztat znajduje się w Multan, w prowincji Pendżab, w centrum Pakistanu (BFM Business). Multan nie jest miastem wysokich technologii. To miasto ziemi i tradycji. I właśnie tam rodzą się kelnerzy przyszłości.

Produkcja to mieszanka lokalnego i importowanego. Syed Osama Aziz używa głównie części produkowanych lokalnie. Konieczny sprzęt jest trudny do znalezienia. Trzeba szukać, negocjować, czekać. Każdy robot to zbiór ograniczeń. Bez luksusu. Tylko konieczność. A jednak rezultat jest. Ahmer Zameer, klient, widział, jak Robia do niego podchodzi. Mówiła. Podawała menu. Nie ludzki głos, ale wyraźny. Głos, który się nie męczy. Głos, który nie ocenia.

Podнос, który musisz wziąć

Jest granica. Czerwona linia, której technologia jeszcze nie przekracza. Robia przynosi podнос. Kładzie go przed Tobą. Ale nie podaje Ci. Jeszcze nie. Musisz sam wziąć danie. Albo czekać na pomoc ludzkiego członka personelu (BFM Business). To kluczowy odcień. Robot jest nosicielem. Nie kelnerem w pełnym sensie. Brakuje jednego gestu. Gestu ręki, która podaje talerz. Gestu bliskości. Na razie to Ty bierzesz. To Ty łamiesz ciszę. To Ty tworzysz więź.

Ta powściągliwość może być ostrożnością. Albo etapem. Roboty nie są autonomiczne w sensie zarządzania całą interakcją społeczną. Są tam, by obsługiwać, tak. Ale pozostają pod nadzorem. Ludzki personel jest zawsze obecny. To siatka bezpieczeństwa. Jeśli robot zawaha się, jeśli klient poprosi o coś skomplikowanego, to człowiek interweniuje. Robot jest narzędziem. Bardzo zaawansowanym, bardzo widocznym, bardzo imponującym narzędziem. Ale narzędziem. A narzędzia się używa. Nie powierza się im jeszcze swojego życia. Nie do końca.

A gdyby pamiętała Cię?

Wyobraź sobie. Wracasz do The Sicilian. Wchodzisz. Drzwi się otwierają. Robia jest tam. Widzi Cię. Nie tylko twarz. Rozpoznaje Cię. Wie, że jesteś Ahmerem Zameerem. Wie, że tydzień temu jadłeś pizzę margherita. Wie, że nie lubisz oliwek. Wie, że zawsze bierzesz sodę. A gdyby jutro nie pytała Cię już, czego chcesz? A gdyby po prostu powiedziała: „Twoja pizza zaraz będzie?”

Syed Osama Aziz planuje dodać funkcje przetwarzania obrazu przez kamerę. Cel jest jasny: umożliwić robotom rozpoznawanie klientów i zapamiętywanie ich poprzednich zamówień (Bourse Direct). To już nie jest science-fiction. To projekt. To ewolucja. Kamera nie będzie zimnym okiem. Będzie pamięcią. Pamięcią, która Cię nie zapomni. Pamięcią, która Cię szanuje. Bo wie, co lubisz. Bo wie, czego unikasz. Bo wie, kim jesteś.

Amerkańska bankowość inwestycyjna Morgan Stanley przewiduje, że do 2050 roku na świecie może być ponad 1 miliard robotów humanoidalnych (BFM Business). Miliard. Ta liczba jest ogromna. Jest zawrotna. Ale nie jest abstrakcyjna. Jest tutaj, w sali The Sicilian. Jest w białej głowie Robii. Jest w płycie drukowanej zaprojektowanej w Multan. Miliard robotów oznacza miliard pamięci. Miliard kelnerów, którzy wiedzą. Miliard spojrzeń, które Cię śledzą. Nie po to, by Cię monitorować. Po to, by Ci służyć. Po to, by Cię poznać.

A gdyby Twój kelner znał Twoje imię? A gdyby Twoja restauracja znała Twoje nawyki? A gdyby Twój dom miał robota, który wie, kiedy wracasz, co jesz, czego unikasz? Granica między narzędziem a przyjacielem staje się rozmyta. Granica między obsługą a wiedzą staje się przepuszczalna. Nie jesz już sam. Jesz z bytem, który Cię zna. Który Cię czeka. Który Cię rozpoznaje.

Pizza jest tam. Ser się ciągnie. Robia się cofa. Czekają. Nie mówi jeszcze o Tobie. Ale patrzy. I w jej ciemnym spojrzeniu, za wizjerem, jest coś, co przypomina uwagę. Nie miłość. Jeszcze nie. Ale uwagę. A uwaga to początek wszystkiego. To początek relacji. To początek wspólnego życia. Nawet jeśli na razie to Ty bierzesz danie. Nawet jeśli na razie to Ty łamiesz ciszę. Jutro, może, to będzie ona. Jutro, może, ona będzie wiedzieć. A Ty, czy będziesz gotowy?