W Ehpad du Don w Issé (Loire-Atlantique) dwanaście rezydentek usiadło w sali animacyjnej wokół maszyny, która sprawia, że śpiewają. To nie jest robot humanoidalny : to interaktywny terminal dotykowy o nazwie Mélo, podłączony do dużego ekranu, zaprojektowany przez francuską firmę Onze Plus. Oferuje do 3 000 utworów, a także gry i aktywności. I nie podejmuje żadnych decyzji : w tym modelu terminala to rezydenci, rodziny lub personel medyczny wybierają utwory palcem, a animator organizuje warsztaty. Cena? Znamy tylko jedną, i dotyczy innej placówki — w Châteauroux, nie w Issé : 5 872 euro, w pełni pokryte przez fundację.

Terminal, a nie robot

Słowo „ robot ” pasuje do wszystkiego, co ma ekran i wydaje dźwięki w domu opieki. Tutaj nie ma zastosowania. Mélo to przenośne urządzenie, wyposażone w ekran dotykowy, podłączone do dużego ekranu w sali animacyjnej. Ekran, który się przenosi, i wokół którego siada się. Prawdziwe humanoidy to inna kategoria obiektów i inny temat : ile naprawdę kosztuje humanoid dostarczony do Francji.

Spotkanie w Issé, opisane przez Ouest-France, sprowadza się zresztą do bardzo prostego obrazu: dwanaście rezydentek, sala, piosenki. Technicznie nie ma tu czego opisywać w powieści. W sali — tak.

Czego ona się nauczyła ?

Najpierw muzyka. Do 3 000 utworów w katalogu, z których rezydenci sami wybierają to, co chcą słuchać — to nie jest lista odtwarzania ustalona gdzie indziej. Następnie gry. I aktywności, wokół których zespół buduje swoje warsztaty.

To niewiele, jeśli tak to powiedzieć. To też dokładnie to, czego oczekujemy od obiektu postawionego w środku grupy: dać pretekst do zebrania się. I oddać stery tym, którzy są w pokoju.

Kto wybiera piosenkę ?

Trzeba to powiedzieć wprost : Mélo nie ma żadnej autonomii decyzyjnej — maszyna niczego nie decyduje sama. Utwory są wybierane na ekranie dotykowym przez rezydentów, rodziny lub personel medyczny, głosi ici.fr. I to animator — człowiek, obecny w pokoju — organizuje warsztaty wokół terminala.

To całkowicie zmienia interpretację historii. Nie mówimy o maszynie, która zastąpiłaby kogoś, ale o narzędziu, które potrzebuje kogoś, by istnieć. Terminal bez animatora w sali animacyjnej to wyłączony ekran.

Ile to kosztuje ?

To często pierwsze pytanie, które sobie zadajemy, i mamy precyzyjną odpowiedź: terminal Mélo kosztował 5 872 euro w Ehpad La Pléiade w Châteauroux, kwota w pełni pokryta przez Fondation Isabelle Camenen.

Dwie zastrzeżenia co do tej liczby. Dotyczy ona jednej placówki i jednego zamówienia, to nie jest publicznie podana cena. I została zgłoszona przez jedno medium, w styczniu 2024 : ma swój wiek.

Najbardziej pouczające może być druga połowa zdania. Terminal nie został opłacony z bieżącego budżetu domu opieki, ale przez fundację. Czy tak jest wszędzie? W tej kwestii mamy tylko jeden przykład, a jeden przykład nie tworzy reguły.

A co, jeśli bliska osoba jest w Ehpad ?

To rodzaj wyposażenia, o którym słyszy się podczas wizyty lub w lokalnym artykule prasowym, nie wiedząc nigdy, co kryje się za tym. Cztery pytania wystarczą, by zobaczyć jasno :

  • Robot czy terminal ? Obie nazwy nie oznaczają tego samego : tutaj to przenośne urządzenie z ekranem dotykowym, nie humanoid.
  • Kto wybiera, co się odtwarza ? Sam rezydent, rodzina, pracownik opieki — albo nikt, a urządzenie działa jako tło dźwiękowe.
  • Czy jest ktoś, kto prowadzi animację ? Bez animatora najpiękniejszy terminal na świecie skończy w korytarzu.
  • Kto zapłacił ? Placówka, fundacja, stowarzyszenie rodzin. Odpowiedź wiele mówi o tym, jak te urządzenia trafiają na miejsce.

Chodzi głównie o oddzielenie tego, co maszyna robi, od tego, co jej przypisujemy. W Issé, tego dnia, to, co sprawiło, że dwanaście osób śpiewało, to katalog piosenek, duży ekran i ktoś, kto nacisnął właściwy tytuł.